PROPOZYCJE PSYCHOLOGA

IX tydzień

Parę słów o złości

Jak pomóc dziecku wyrażać złość:

często maluchy reagują agresją, ponieważ nie potrafią wyrazić słowami swojej złości; możemy modelować takie wypowiedzi dziecka, odzwierciedlając jego emocje słowami: „Rozumiem, że się jesteś zły. Złościsz się, bo nie chcę Ci kupić tej zabawki. Nie krzycz, możesz mi o tym powiedzieć”.
mów dziecku o własnych uczuciach, np: „Jestem zły, ponieważ…” albo: „Boję się gdyż…”. Dzięki temu dziecko zrozumie, że należy rozmawiać o uczuciach i o tym, co je powoduje.
rozmawiaj z dzieckiem o tym co się z nim działo, gdy atak złości minie i maluch będzie całkowicie spokojny
wyjaśniaj, jak poprzez pewne zachowania można skrzywdzić drugiego człowieka. Opisz czego nie wolno robić, jakie ma to skutki
rozmawiaj z dzieckiem na temat złości, sytuacji które ją wzbudzają i alternatywnych sposobów na poradzenie sobie z nią, np: „Co możesz zrobić, kiedy ogarnie cię złość?”, „Czy jest jakieś miejsce, w którym często ogarniają cię nieprzyjemne uczucia?”
pamiętaj, że dziecko od rodzica uczy się różnych zachowań- także sposobów przeżywania emocji. Jeśli dziecko widzi jak w złości krzyczysz, trzaskasz drzwiami, rzucasz gazetą, itp. bądź pewien, że będzie cię naśladować, dając sobie prawo do podobnego postępowania. Bądź pozytywnym przykładem dla dziecka, jak może radzić sobie ze złością
baw się z dzieckiem w „Kiedy jestem zły”. Usiądźcie na podłodze, niech każdy z was po kolei pokaże co robi, kiedy jest zły
pozwól dziecku na napady złości, ale niech je okazuje tylko w specjalnie do tego przeznaczonym miejscu. Stwórz w mieszkaniu miejsce, tzw. „kącik złości”, w którym dziecko będzie mogło wyładować swoją złość. Możesz umieścić tam gazety, które może pognieść lub porwać, plastelinę do ugniatania, poduszkę, którą może uderzyć, plastikową osłonę z bąbelkami powietrza. Za każdym razem, gdy czujesz że zbliża się napad złości, zaprowadź dziecka do kącika
chwal i nagradzaj dziecko za każdym razem, gdy uda mu się w inny sposób niż poprzez agresywne zachowanie, rozwiązać problem;

Propozycje wspólnych zabaw:

1.Namaluj złość:

zaproponuj dziecku namalowanie uczucia, które je ogarnia gdy traci nad sobą panowanie. Zachęć je, aby w trakcie pracy opowiedziało o tym co przeżywa
narysuj wspólnie z dzieckiem, różne zachowania ludzi, gdy czują złość (każde na oddzielnej kartce), np. skaczą, krzyczą, niszczą rzeczy, biegają, mówią o tym, idą pojeździć na rowerze. Im więcej wygenerujecie pomysłów, tym lepiej. Następnie podzielcie z dzieckiem rysunki, na te przedstawiające sposoby które kogoś krzywdzą, sprawiają komuś przykrość i na te, które tego nie czynią

2. Wyraź emocje przez sztukę:

Obraz w powietrzu:

Dajmy dziecku do ręki suchy pędzelek, Leżąc na podłodze ma w powietrzu stworzyć obraz, słuchając muzyki, nie podajemy mu tematu, to będzie zależne od tego co mu włączymy…poniżej kilka propozycji do wykorzystania.

https://www.youtube.com/watch?v=FvsM1PNZAPM - coś szybszego,

https://www.youtube.com/watch?v=eMhYr03u4kI - coś wolniejszego;

Wspólny rysunek

Ćwiczenie możemy wykonać z dzieckiem lub zaangażować rodzeństwo. Na dużym flipcharcie, bądź tablicy, co posiadamy, można również przyczepić szary papier na ścianę lub położyć go na podłodze, chodzi o dużą powietrznię, dzielimy ją na połowę możemy. I prosimy by dzieci rysowały (najlepiej pastelami z uwagi na łatwość rysunku) w rytm muzyki. Po kilku minutach dzieci zamieniają się miejscami, mogą też zmienić kolor kredki i kończą zaczęty przez nas bądź rodzeństwo obraz.

https://www.youtube.com/watch?v=qWFs9VAsCXs “Una Noches Mas”

https://www.youtube.com/watch?v=lQMV_S6zShU „Don’t worry be happy”

2. Bajki terapeutyczne

czytaj dziecku bajki, których bohaterami są postacie zmagające się z uczuciem złości i znajdujące sposoby na radzenie sobie z nią. Takimi książkami są np: „Smok Lubomił i tajemnice złości” autorstwa Wojciecha Kołyszko lub „Po co się złościć?” Elżbiety Zubrzyckiej. Możesz sam opowiadać historyjki, w których brakuje zakończenia- dziecko ma wówczas szansę samodzielnego wymyślenia, jak bohater bajki sobie poradził, nie krzywdząc nikogo przypominam link do „Wielkiej księgi Uczuć”- Grzegorza Kasdepke- czytana przez aktorów Teatru Pinokio

https://www.youtube.com/watch?v=qO_AOy02Uvw

Karty pracy:

dla 3/4 latków:

1.lato kolorów

2.prezenty

3.kształty

dla 5/6 latków:

VIII tydzień

Rodzina- relacje

15 maja obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Rodziny ustanowiony przez Zgromadzenie ONZ w 1993 r.

Myślę, że jest to wyjątkowa sposobność do podziękowania, doceniania wartości rodziny i znaczenia każdego z jej członków. Zapewne obecnie przychodzi nam to łatwiej, w sytuacji strachu, lęku o zdrowie i bezpieczeństwo naszych najbliższych. Ten czas to również cenna możliwość do pracy nad relacjami.

Trzeba mieć czas dla rodziny. Każdy o tym wie. Jednak nie każdy głośno mówi o tym, że rodzinne spędzanie czasu może być męczące. Nie mam na myśli znudzenia własną rodziną, ale taki… brak pomysłu na wspólne chwile

Najlepszym sposobem na wzmocnienie więzi rodzinnych jest wspólna zabawa, nie tylko przy planszówkach, ipodach, czy spacerze. Nieważne, jak liczna jest wasza rodzina. Spróbujcie zaangażować wszystkich członków rodziny. Na tyle, ile każdy zdoła i chce.

Słowo klucz – razem.

Takie aktywności, to po prostu budowanie relacji dzisiaj i wspomnień, które zostaną w pamięci dzieci już na zawsze. Wspólne (sensowne) chwile tworzą szczęśliwe dzieciństwo.

Propozycje wspólnych zabaw:

Czerwony, zielony, niebieski

Ta zabawa ma kilka warstw do odkrycia. Uczy kontrolowania ciała i orientowania się w sytuacji. Nie chodzi w niej o to, kto zrobi coś najszybciej lub najlepiej, ale o to, żeby zareagować odpowiednim zachowaniem na konkretne hasło. Ćwiczycie więc także pamięć i skojarzenia.

Umawiacie się wszyscy, że na hasło wypowiedziane przez wyznaczoną osobę, wykonujecie konkretne gesty:

czerwony – stajecie na jednej nodze,
zielony – kucacie,
niebieski – przybijacie piątkę najbliżej stojącej osobie z rodziny.

Żeby utrudnić zabawę, możecie ustalić, że można je wypowiedzieć dopiero wtedy, kiedy zauważy się coś zielonego, niebieskiego lub czerwonego. Wtedy jeszcze najmłodsze dzieci nauczą się rozróżniać kolory.

To też nie muszą być te konkretne hasła. Jeśli wymyślicie jakieś inne, mogą być śmieszne, też będzie fajnie.

Ta zabawa ma w sobie jeszcze jedną ważną warstwę. Na podstawie tej (często ćwiczonej) zabawy, ustalcie rodzinne hasło, na które dzieci będą się zachowywały w określony sposób. To może się potem przydać przy ćwiczeniu samodzielności i bezpiecznych zachowań.

Mam tę moc

Zabawa polega na zamianie ról, a właściwie kompetencjami. Umawiamy się z dziećmi, że pewne rzeczy wykonywać będziemy dokładnie pod ich dyktando. Po co? Po to żeby uzmysłowić dzieciom, które czasem narzekają, że muszą tylko słuchać i nic im nie wolno, że bycie rodzicem/dorosłym nie jest wcale takie proste. Ważne by ustalić zasady i granice zabawy.

Ta zabawa jest jak „lustro” w oczach dziecka, możemy przy tej zabawniej wiele o sobie dowiedzieć się, zauważyć coś czego na co dzień nie jesteśmy świadomi. Słowa, które się wypowiada i decyzje, które się podejmuje, rzutują na emocje i zachowania innych. Mają moc.

Zacznijcie od prostych zabaw np. narysowania na dużej kartce papieru (może być na podłodze) wybranej przez dziecko postaci np. królewny, zwierzaka czy jakiegoś potwora. Dziecko mówi co i jak, a ty podporządkowujesz się i rysujesz zgodnie ze wskazówkami.

Jeśli masz jakieś pytania np. Czy z dobrej strony narysowałam tę kokardkę?, to oczywiście pytaj, ale nie poprawiaj dziecka, nie wtrącaj się, nie wyśmiewaj. Podążaj za tym, co mówi pociecha. Czasami wychodzą z tego bardzo śmieszne rysunki, ale czasem rodzice mają wielki opór przed tym żeby – tak po prostu – słuchać dziecka. Wykonywać jego polecenia.

Często powtarzana tego rodzaju zabawa może przynieść całej rodzinie naprawdę wiele korzyści. Niby zwykłe rysowanie, ale dla dziecka to także możliwość poprowadzenia dorosłego do swojego świata.

To też jest dobre ćwiczenie w rozmawianiu. Tak po prostu. Czasem dziecko chce coś wytłumaczyć, a nie potrafi. Takie zabawy sprawiają, że uczy się komunikować, o co mu właściwie chodzi. I naprowadzać rodzica na to, co miało na myśli.

Karty pracy:

dla 3/4 latków:

1. Kształty

2. Połówki obrazów

3. Zakupy

dla 5/6 latków:

1. Środki transportu

2. Zagadki

3. Co się nie zgadza

VII tydzień

Umiejętności społeczne- komunikacja

Kompetencja komunikacyjna w najprostszym rozumieniu jest określana jako „indywidualna zdolność do posługiwania się językiem w różnych społecznych sytuacjach komunikacyjnych”. Kompetencja komunikacyjna to zdolność złożona. Składa się na nią: wiedza o regułach języka i umiejętność ich stosowania (kompetencja językowa), zdolność do różnicowania sposobów mówienia zależnie od rodzaju rozmówcy i sytuacji mówienia (językowe zdolności funkcjonalne), zdolności poznawcze, od których zależy budowanie znaczeń i odkrywanie znaczeń wypowiedzi rozmówcy, umiejętność intencjonalnego realizowania wypowiedzi związana z emocjonalnymi i wolicjonalnymi właściwościami mówiących, zdolność nawiązywania i podtrzymywania interakcji za pomocą środków językowych i niejęzykowych, zdolność posługiwania się rytualnymi znakami przy uczestniczeniu w obrzędach grupy, a także zdolności społeczne wyrażające się w uzgadnianiu relacji miedzy mówiącymi.

Brak którejkolwiek z wymienionych umiejętności wpływa na zaburzenie procesu komunikacyjnego. Kompetencja komunikacyjna wiąże się, więc z opanowaniem wszystkich zdolności. To proces długotrwały, a najistotniejsze przemiany przypadają na wiek przedszkolny i młodszy wiek szkolny.

WSKAZÓWKI DLA RODZICÓW

Język i mowa to zjawiska mogące rozwijać się tylko w sytuacjach społecznych, a najbardziej odpowiednią sytuacją do uczenia mowy jest dialog. Należy wykorzystywać sukcesy i błędy dziecka do poprawy komunikowania się z otoczeniem.

Dziecko musi umieć wyrażać swoje myśli i uczucia. Aby to było możliwe, musi zdobyć różnorodne formy i środki językowe, musi władać systemem językowym. Ważne jest by uświadamiało sobie poszczególne elementy procesu komunikowania się. Ważne jest zwrócenie uwagi na składniki aktu mowy: mówienie, rozumienie, język, tekst oraz uwrażliwienie na konieczność prawidłowego przebiegu procesu komunikowania się dziecko poznaje dużo słów, odkrywa ich znaczenia podstawowe, a także poznaje wieloznaczność i metaforyczny sens niektórych z nich. Ważna rola przypada w tym procesie rodzicom, którzy mają wpływ na to, jakie słowa opanowuje dziecko i odgrywa rolę pośrednika pomagającego dziecku odkryć kulturowy szyfr znaków i symboli.

Rodzic może pomóc dziecku w opanowaniu sztuki prowadzenia rozmowy, zachęcając go do wyrażania własnych myśli, pomagając mu ocenić rodzaj informacji, jakich oczekuje odbiorca. Dziecko może na przykład opowiadać innym sytuacje, w których oni nie uczestniczyli, a następnie odpowiadać na ich pytania związane z tematem. Musi umieć brać udział w dialogu, tzn. zadawać pytania, podawać potrzebne informacje, kwestionować, prowokować wyjaśnienia i argumenty.

Rozwój kompetencji komunikacyjnej wiąże się z rozwojem takich procesów poznawczych jak spostrzeżenia, pamięć, wyobrażenia, myślenie. Aby dziecko miało o czym informować otoczenie, musi dysponować materiałem w postaci owych spostrzeżeń czy wyobrażeń. Wszystkie te procesy należy rozwijać. Im bogatszy jest materiał dziecka w postaci wyobrażeń i spostrzeżeń, tym bogatsza jest treść jego wypowiedzi.

Podsumowując:
Konieczne dla rozwoju kompetencji komunikacyjnej są wszelkie zabawy, gry i ćwiczenia, które rozwijają umiejętność uczestniczenia w różnych sytuacjach komunikacyjnych, opowiadania o zdarzeniach, prowadzenia rozmowy, opisywania przedmiotów, nazywania rzeczy, osób, czynności, zdarzeń, wyrażania własnych i cudzych przeżyć, słuchania i rozumienia wypowiedzi innych osób a także odbioru i postrzegania utworów literackich.

Dziecko biorąc udział w zdarzeniach komunikacyjnych i zmieniając swoje wypowiedzi zależnie od sytuacji staje się kompetentne komunikacyjnie.

Propozycje ćwiczeń:

Powiedz mi coś miłego

Można to ćwiczyć każdego dnia, codziennie zasypując pozytywnym przekazem.

Co będzie dalej?

Rodzic zasłania część ilustracji (obrazu) w książce. Dziecko dopowiada-odgaduje, co może znajdować się dalej.

Tą zabawę można rozbudować o pytania do obrazu, jak myślisz co czuje bądź myśli dana postać z ilustracji, co jest jej potrzebne?

Sytuacje społeczne.

Poniżej ilustracje sytuacji zachowania rówieśników pozytywnych i konfliktowych, to propozycja na rozpoczęcie dyskusji, co się wydarzyło? Jak powinny się dzieci zachować…etc? Czy kiedyś w przedszkolu dziecko też miało podobną sytuację? Są też ilustracje do opisu przez dziecko, do rozważeń co czuje dziecko z ilustracji itd.

Dyskusja.

Zadaniem dziecka jest przekonanie rodzica lub rodzeństwa do jedzenia np. warzyw i owoców. Można pobawić się w dwa zespoły, organizując „bitwę” na argumenty. Jeden zespół próbuje przekonać drugi do swoich racji.

Autoprezentacja - to ważna umiejętność

Uczmy dzieci opowiadania o sobie, o swoich zainteresowaniach oraz o tym, co potrafią robić?. Jak lubią spędzać swój czas, czego nie lubią.

Karty pracy:

VI tydzień

Umiejętności społeczne- kompromis

Kompromis to nie tylko metoda na rozwiązywanie konfliktów, ale również sposób na pozyskanie współpracy i posłuszeństwa dziecka, bez przekupstwa bądź szantażu. Przecież nie chodzi o to by zmusic dziecko do bycia uległym, w ten sposób nie nauczy się samodzielności. Z drugiej strony jak nauczyć go wyrażać swoje potrzeby bez kłótni i wymuszania? W mej ocenie to własnie jest kompromis, dotyczy on również nas dorosłych.

Poniżej link z propozycjami jak nauczyć dziecko kompromisu?

https://wychowanietoprzygoda.pl/umowa-z-dzieckiem-nasz-sposob-na-kompromis/

RADY DLA RODZICÓW:

Daj dziecku czas, aby spróbowało samo rozwiązać sytuację sporną. Zachęcaj do tego również rodzeństwo - niech spróbują dogadać się między sobą. Najpierw samodzielnie, a następnie, jeśli zechcą, przedstawią Wam swoje rozwiązanie.
Bądźcie uważni na to, jakie role przyjmują w konflikcie Wasze dzieci. Kto wchodzi w rolę ofiary, kto agresora – czy jest w tym jakaś prawidłowość. Jeśli tak, konieczny może się okazać trening asertywności lub trening umiejętności społecznych.
Jeżeli Wasz dwu-trzylatek oraz nastolatek się nie buntują…, zastanówcie się, czy wszystko jest w porządku. Ten rodzaj konfliktu wpisany jest w prawidłowe dorastanie. Aby rozwinąć się zgodnie z normą, należy się z buntować. W innej sytuacji bunt też przyjdzie, ale mocno spóźniony. Może wówczas odbić się w negatywny sposób na relacjach i funkcjonowaniu dziecka.

Propozycje zabaw:

Mapy

To zabawa na współpracę, wspólnie z dzieckiem przygotujcie mapę skarbów, zanim dotrzecie do celu odwiedźcie kilka miejsc w waszym domu, punktów z podpowiedzią, bądź punktów mniejszych nagród. Pamiętajcie skarbem jest zawsze coś, co lubi szukająca osoba!

Słowo na ostatnią literę

Idealne, kiedy dziecko uczy się właśnie liter! Zadanie polega na tym, że wymieniasz wyraz, a następna osoba musi znaleźć wyraz zaczynający się na ostatnią literę twojego słowa. I tak w kółko.

Punkt widzenia

Zabawa ma na celu doświadczenie przez dziecko odmienności zdania, „punktu widzenia” drugiej osoby, a w konsekwencji rozwijanie umiejętności rozumienia i poszanowania potrzeb i zdania innej osoby.

Usiądźcie z dzieckiem bądź posadźcie rodzeństwo naprzeciw siebie, na kartce papieru każdy z was niech narysuje to co widzi, możecie też to opisać słowami. Następnie porównajcie rysunki bądź opisy, podsumowując iż mimo że jesteście razem każdy widzi co innego. To ćwiczenie warto przypomnieć w sytuacji konfliktu dzieci, by pomóc im doświadczyć odmienność potrzeby, zdania drugiej osoby.

Zabawa muzyczna z woreczkiem

Zabawa rozwija koncentrację uwagi dziecka, można użyć woreczka, klocka, coś co dziecko łatwo złapie i co się nie turla.

https://www.youtube.com/watch?v=sRN1LKFaSj0

Karty pracy

Dla dzieci 3/4 letnich:

Dla dzieci 5/6 letnich:

V tydzień

Umiejętności społeczne

Rodzina jest szkołą życia społecznego, w niej dziecko zdobywa swoje pierwsze doświadczenia we wszystkich jego obszarach. To, jaki wzór stosunków międzyludzkich rodzina prezentuje, jaki przyjęła system wartości i norm postępowania, jak silne są więzi emocjonalne między jej członkami, w istotny sposób determinuje funkcjonowanie dziecka. Dezintegracja rodziny, nieprawidłowe postawy i błędy wychowawcze rodziców utrudniają wszelkie procesy uspołecznienia. Ale rodzice muszą pamiętać, że dziecko prędzej czy później będzie musiało funkcjonować w środowisku innym niż rodzinne i warto je wyposażyć w umiejętności o charakterze uniwersalnym, związane z współdziałaniem w różnych zabawach czy zadaniach. Aby nasze maluchy właściwe funkcjonowały społeczne, warto od najmłodszych lat wyznaczać im poszczególne role, co sprzyja nauce odpowiedzialności, budowaniu poczucia własnej wartości i tworzeniu pozytywnych więzi. Oczywiście oczekiwania muszą być dostosowane do możliwości dziecka.

Pod linkiem znajdziecie Państwo odpowiedzi na pytania „Jak rozwijać w dziecku umiejętności społeczne?” nie jest to artykuł, lecz odpowiedzi na pytania zostały które zostały zadane podczas czatu z ekspertem MAC po premierze e-konferencji na powyższy temat.

https://www.mac.pl/e-konferencje/kompetencje-speleczne-dzieci-ep

Propozycje zabaw:

„Czuję się dziś jak...”

Dziecko wybiera z pudełka z różnymi przedmiotami ten, który jest najbliższy jego aktualnemu stanowi np. piłeczkę i mówi „czuję się jak ta piłeczka: okrągła, tocząca się, i czasem podskakująca z radości”.

Zabawy tematyczne

W zabawach tematycznych np. „W sklep”, „W dom”, „U fryzjera” dziecko naśladuje pracę ludzi, ich zwyczaje i zachowania, poznaje i kreuje role społeczne

Zabawa „Ja zaczynam, a ty kończysz zdanie”

„Jestem wesoły, gdy …...............”

„Jestem smutny, gdy …...............”

„Boję się......................................”

„Jestem zdziwiony, kiedy ….......”

„Jestem dobry w ….....................”

„Lubię, kiedy …..........................”

„Nie lubię, gdy ….......................”

Zabawa ruchowa „Studio dziwnych kroków”.

Podajemy instrukcje sugerujące dzieciom różnego typu poruszanie się.

Przykładowe instrukcje:

chodzimy trzymając się z tyłu za jedną nogę;
chodzimy zrywając jabłka z drzewa;
chodzimy jak po wąskiej kładce nad przepaścią;
chodzimy jak z ciężkim workiem na plecach;
chodzimy z dzbanem na głowie;
chodzimy stawiając takie kroki jakie chcemy–każdy prezentuje jakiś krok najbardziej śmieszny lub dziwny, a inni go naśladują.

Karty pracy:

Dla dzieci 3/4 - letnich

Dla dzieci 5/6 letnich

IV tydzień

Jak wyciszyć dziecko? Odpowiedź brzmi „poprzez zabawę”!

Nauczyć dziecko radzenia sobie z emocjami możemy głownie poprzez zabawę. Pamiętajmy że dziecko uczy się doświadczając, dlatego nie teoria, karty pracy etc., lecz praktyka ma znaczenie. Nauka przez zabawę to rozwiązanie jest bardzo dobre ze względu na swoją prostotę. Pamiętajmy że dzieci to istoty emocjonalne posługujące się językiem wyobraźni.

Spray ciszy

Gdy w domu jest już za głośno, a my nie chcemy krzyczeć, i po raz setny prosić o ciszę, co tylko wzmaga nasza irytację zastosujmy wyobraźnię. Do przygotowania "specyfiku" potrzebna będzie nam czysta butelka z atomizerem, do środka wlewamy samą wodę lub z dodatkiem jakiegoś olejku zapachowego, albo zostawiamy ją pustą. Kiedy od hałasu pękają nam uszy i chcemy, żeby dzieci bawiły się nieco ciszej, mówimy im, że na kogo padnie spray ciszy lub kto poczuje jego zapach, ten musi trochę przystopować z hałasowaniem.

Strefa szeptu

Dobrym pomysłem na chwilę ciszy jest wykorzystanie kalpsytry, minutnika. Mówimy dzieciom, że do czasu aż klepsydra nie przesypie piasku albo nie będzie dźwięku minutnika, wszyscy w domu mówią szeptem.

Kołyska

Kołyska – dzieci siadają na dywanie w pozycji półleżącej. Nogi zginają w kolanach, ustawiając je w pozycji na krzyż, ręce oplatają na kolanach, głowy chowają. Następnie delikatnie kołyszą się do przodu i do tyłu oraz na boki. Zabawa w zegar: duży zegar bije "bim-bam" ręce wyciągnięte do boku i przenosimy ciężar ciała z jednej strony na drugą, mały zegarek cyka "cyk-cyk" ruchy głową do przodu do tyłu, budzik robi "drrrrryń" potrząsamy całym ciałem.

Naleśnik

Sztandarowa zabawa wszystkich terapeutów integracji sensorycznej, też zalecana przed snem. Ciasno zroluj dziecko w koc lub kołdrę bawiąc się w smarowanie i zawijanie naleśnika. Potem odwiń lub zaproponuj dziecku, żeby się samo z niego wydostało. Głowa powinna być oczywiście na zewnątrz a ręce mogą być zawinięte lub zostawione luźno, przy głowie. Jest to jedna z ulubionych zabaw wielu dzieciaczków.

Tajemnicze miny

Zawiąż dziecku szalik na oczach. Pozwól mu dotykać twojej twarzy. Zrób uśmiechniętą minę i powiedz: „teraz jestem uśmiechnięta”. Zrób smutną minę i powiedz: „teraz jestem smutna”.

Potem zrób jedną z dwóch min i poproś dziecko, aby rozpoznało za pomocą dotyku, jaka to mina. Gdy już opanuje dwie podstawowe miny, możecie przejść do kolejnych. Oczywiście dziecku będzie miło, jak zgodzisz się zawiązać sobie szalik i odgadywać miny dziecka. Do min można też dodawać dźwięki.

Walka paluszkowa

Walka paluszkowa to dobra zabawa na rozładowanie napięć pomiędzy rodzeństwem, ważne jest by wyjaśnić dzieciom zasady i granice zabawy– dzieci ustawiają palce dłoni w pary (kciuk do kciuka, wskazujący do wskazującego itd.), a następnie kolejno, palec po palcu, naciskają palcami na siebie. Potem naciskają na siebie wszystkimi paluszkami obu rąk jednocześnie. Tego rodzaju działanie ma na celu rozładowanie napięcia oraz daje możliwość wyładowania energii.

Głaskanie jeża

To również zabawa którą można wykorzystać dla „kłótliwego” rodzeństwa. Jedna osoba zwija się w ciasny kłębek, najeża się, jest urażona i wściekła. Dziecko musi teraz pomóc mu otworzyć się, ale nie może próbować go przełamać siłą. Może rozmawiać z jeżem, głaskać go, przekonywać. Po pewnym czasie zamieniamy się rolami i to dziecko jest jeżem. Ta zabawa uczy nawiązywania nieagresywnych kontaktów i spokojnej rozmowy w sytuacji zdenerwowania. Pozwala też na wyobrażenie sobie, co czuje ktoś wściekły i zły i jak można mu wtedy pomóc.

Kącik złych humorów

To takie miejsce w domu, w którym można bezpiecznie wyrażać złość i frustrację. Powinna się tam znaleźć poduszka, w którą można walić, stare gazety, papier do rysowania, folia bąbelkowa, piłeczki do ściskania i inne, sprawdzone metody.

W załączeniu tradycyjnie karty pracy:

Kategoria wiekowa 3/4 lata:

- Kto gdzie mieszka?

- Magia

- Rybki

- Pociąg

- Sami w domu

Kategoria wiekowa 5/6 lat:

- Lekarz

III tydzień

Emocje

Rozwój emocji dziecka w okresie przedszkolnym polega na stopniowym zrozumieniu różnych emocji, które odczuwa. W miarę jak przedszkolaki zdobywają nowe umiejętności językowe i poznawcze, uczą się panować nad emocjami i używać języka do wyrażenia odczuć.

Drodzy rodzice proponuję poniższy artykuł pt.:

Jak pomóc regulować dziecku emocje?

https://dziecisawazne.pl/jak-pomoc-dziecku-regulowac-emocje/

Poniżej propozycja wspólnej gry, bajek o emocjach jak również ćwiczenia :

I. Gra moje ulubione- emocje dziecka:

PRZYGOTUJ:
– wydrukowaną planszę, (plik JPG)
– kostkę,
– tyle pionków, ilu jest graczy,
– koraliki (lub guziki lub kamyki).

CEL GRY:
celem gry jest dotarcie od pola startu „START” do pola kończącego grę z napisem „META” oraz zdobycie jak największej liczby koralików.

PRZYGOTOWANIE DO GRY:
1 Rozłóż planszę na stole.

2. Połóż koraliki obok planszy.

3. Pozwól każdemu z graczy wybrać po jednym pionku.

ROZPOCZĘCIE GRY:
1. Uczestnicy gry ustawiają swoje pionki na planszy, na polu z napisem „START”.

2. Rozpoczyna najniższy gracz. Kolejna osoba wyznaczana jest zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara.

3. Gracz rzuca kostką. Przesuwa się do przodu na planszy o jedni, dwa lub trzy miejsca według zasady:
– gdy na kostce wypadnie 1 lub 6 – jedno pole do przodu
– gdy na kostce wypadnie 2 lub 5 – dwa pola do przodu
– gdy na kostce wypadnie 3 lub 4 – trzy pola do przodu.

4. Stojąc na polu gracz udziela odpowiedzi na pytanie „Moje ulubione…(tu dodaje słowo które znajduje się na polu)”. Jeśli udzieli odpowiedzi na pytanie – zabiera koralik i kładzie go przed sobą.

5. Na polu z podwójnym kołem możemy zdecydować kto będzie odpowiadał na pytanie – my czy któryś z pozostałych graczy.

6. Po dotarciu na metę wszystkich uczestników gry rozpatrujemy ją w dwóch wymiarach:

– kto dotarł na metę jako pierwszy
– kto zebrał najwięcej koralików (o kim dowiedzieliśmy się najwięcej).

II .Poniżej podaję link do „Wielkiej Księgi Uczuć” Grzegorza Kasdepke czytana przez aktorów teatru Pinokio, jest to zbiór opowiadań każde o innej emocji, proponuję 3 opowiadania po każdym proszę o wykonanie podanego zadania.

Gniew

https://www.youtube.com/watch?v=qO_AOy02Uvw

Porozmawiajcie o gniewie. Opowiedzcie sobie, co i kiedy Was ostatnio rozgniewało. Zapytajcie się wzajemnie o rady - co dzieci zrobiłyby w sytuacji dorosłych? Co dorośli zrobiliby w sytuacji dzieci? Taka międzypokoleniowa wymiana rad może być naprawdę wyjątkowa! Wspólnie zastanówcie się, jak zapobiegać niektórym napadom gniewu. Może kiedy będziecie rozgniewani, warto zacząć... grać w piłkę? Albo skakać na skakance? Tańczyć do ulubionej piosenki? Robić pajacyki? Nic tak nie poprawia humoru jak ruch!

Radość

https://www.youtube.com/watch?v=mfFxBoTYFAA

Jeśli jesteście radośni, to tylko pozazdrościć! Zastanówcie się jednak, jak moglibyście przywoływać radość w chwilach, w których wydaje się ona bardzo odległa. Może będziecie wtedy organizować Konkurs na Najgłośniejszy Śmiech? Albo przeciwnie, spróbujecie utrzymać wyjątkową powagę, podczas gdy druga osoba będzie pokazywać Wam wyjątkowo zabawne miny?

Strach

https://www.youtube.com/watch?v=bx1AEpPEA38

Wspólnie z dziećmi porozmawiajcie o strachu. Opowiedzcie im, co przejmowało Was strachem w dzieciństwie, a czego boicie się teraz. Pozwólcie też opowiedzieć dzieciom o tym, czego się boją. Być może razem łatwiej będzie Wam znaleźć sposoby na oswojenie strachów? Jeśli dzieci nie chcą opowiadać, mogą swój strach narysować, namalować, wyśpiewać albo wytańczyć... Za samo takie działanie będzie należała im się odznaka Pogromcy Strachów! Możecie ją wspólnie zaprojektować.

W załączeniu tradycyjnie karty pracy:

Emocje 8, 12,17 rozwijanie koncentracji uwagi, ćwiczenia grafomotoryczne;
Połącz w pary 15-2, 15-3, nauka rozumienia kontekstu emocji w danej sytuacji;
Tangramy- 290,293- rozwijanie myślenia logicznego, analizy i syntezy wzrokowej.

I tydzień

Współpraca

Współpracując z dzieckiem i zachęcając je do współpracy nauczysz je także: podejmowania inicjatywy, dążenia do celu, dostosowywania się do innych, tolerowania frustracji, rozwiązywania problemów, bronienia swoich praw. Przy okazji uczysz je też szacunku dla innych, wiary w siebie, eliminujesz zaś wrogość i podejrzliwość.

Parę słów o tym jak nauczyć dziecko współpracy i jak go do tego zmobilizować znajdziecie Państwo pod linkiem:

https://fdds.pl/baza_wiedzy/zachecac-dziecko-wspolpracy/

Wato zachęcać dzieci również do refleksji :

„Pomyśl – łatwiej byłoby samemu? Czy może wspólnie jest wesele szybciej, skuteczniej? Może namiot rozbity wspólnie stoi pewniej? A wspólnie upieczone ciasto lepiej smakuje? Może kiedy współpracujemy, zbliżamy się do siebie? Bardziej się lubimy, uczymy się rozumieć i szanować wzajemnie?”

(Janina Ochojska 2012)

Dalej podaję kilka zabaw na rozwijanie współpracy:

Odwróć koc!

Rozkładamy na ziemi koc, na którym ustawiają się dzieci, bądź dorosły/dziecko. Zadanie polega na takiej współpracy by udało się odwrócić koc na drugą stronę lecz osoby stojące na kocu nie mogą z niego zejść, tzn. dotknąć podłogi. Cały czas każdy uczestnik zadania musi znajdować się na kocu.

Łączy nas (nie tylko) kartka

Dzieci/dziecko-dorosły stają bardzo blisko siebie, stykają się ramionami, biodrami, między które wkładamy im kartki papieru. Zasada jest taka, że karta nie może zostać upuszczona! Teraz wymyślamy zadania, które muszą wykonać. Na samym początku niech będzie to zrobienie przysiadu. Kolejnym przejście 3 kroków. Jeśli się to uda, można zwiększyć poziom trudności dodając np. podskakiwanie lub nawet obroty wokół własnej osi!

Szukaj mnie!

Czyli popularna ciuciubabka połączona z zabawą w “ciepło-zimno”. Jednej osobie z rodziny zawiązujemy oczy chustką lub opaską. W pomieszczeniu, w którym się bawimy, chowamy jakiś określony wcześniej przedmiot. Zadaniem reszty jest doprowadzić osobę z zawiązanymi oczami do skarbu!

W załączeniu tradycyjnie karty pracy:

Ciągi logiczne (rozwijanie myślenia logicznego, percepcję wzrokową, spostrzegawczość)

- karta 1, karta 2, karta 3;

Znajdź intruza (rozwijanie percepcji wzrokowej, ćwiczenie koncentracji uwagi)

- karta 1, kart 2;

Rozpoznaj elementy obrazka (usprawnianie analizy i syntezy wzrokowej)

- karta 1, kart 2;

I tydzień

Samodzielność

Dążenie do samodzielności jest potrzebą rozwojową dziecka. To nie tylko rozwój umiejętności dziecka ale przede wszystkim kształtowanie pozytywnego obrazu siebie. Poczucie sprawczości, że coś zależy ode mnie” jest tak kluczowe w rozwoju poczucia własnej wartości dziecka, buduje jego motywację, wytrwałość, odwagę. Stawianie samodzielnych kroków przecież wymaga wysiłku i odwagi. Jeżeli rodzice nie wspierają go w tym- zadanie staje się szczególnie trudne. Nadmiar troski i opieki dziecko odbiera jako brak zaufania: " to dla ciebie za trudne, nie poradzisz sobie z tym". W takim przypadku może zabraknąć mu siły do wykonania kroku w kierunku samodzielności- i wycofuje się.

Temat obszerny poniżej link do artykułu mówiący o 5 filarach samodzielności..…polecam. https://dziecisawazne.pl/filary-samodzielnosci/

Dalej podaję kilka zabaw które pomogą zarówno dzieciom i Państwu w mobilizacji do rozwijania samodzielności państwa dzieci.

Słoik motywacyjny (zadań/ prac domowych)- ćwiczenie polecane wcześniej. Zapełniamy słoik kartkami z obowiązkami domowymi bądź zadaniami które chcemy w tym dniu wykonać. Codziennie każde z dzieci losuje jedno zadanie, jeśli jest ono zbyt trudne można wykonać je w parze. (jest to pomysł nie tylko na budowanie w dziecku motywacji, ale również budowanie jego poczucia wartości, gdy czuje się ważne, potrzebne i ma poczucie sprawczości).
Zabawa w teatr - zamieńcie się rolami: maluchy niech będą rodzicami, a wy ich dziećmi. Uwaga: w tej zabawie możecie zobaczyć, jak odbierają was dzieci. Tym bardziej warto podjąć wyzwanie. Możecie również wcielić się w postaci ulubionych bajek, stworzyć własną bajeczkę. Warto pamiętać, aby dać dziecku przewodzić w zabawie. Słuchać jego pomysłów i zachęcać do inicjowania nowych scenariuszy i pomysłów.
Zabawa w skojarzenia - Zacznij zabawę dla dzieci, mówiąc dowolne słowo, np. „słońce”. Następnie dziecko mówi słowo kojarzące się z tym, co powiedziałaś, np. „gorąco”. Potem ty szukasz skojarzenia do „gorąco”, np. „lato”. I tak na zmianę.
Poszukiwanie skarbów - w domu, w różnych miejscach schowaj jakiś przedmiot – coś słodkiego albo drobny prezent. Powiedz: „Idź do przodu, stań, idź w stronę pokoju, szafy, omiń ją, szukaj na dole....”. Innym poleceniem może być podanie liczby kroków, jakie dziecko ma przejść.

Karty pracy dla dzieci do pracy samodzielnej:

Pani Ania - psycholog